Kan gras op den duur voedsel voor de mens worden? Twee middelbare VWO-scholieren uit Amersfoort lazen het onderzoek van Grassa en de Wageningen Universiteit en vroegen zich naar aanleiding daarvan af of gras een oplossing kan zijn voor het voedselprobleem. Dat werd het onderwerp voor hun profielwerkstuk met als titel ‘Broodje gras ≠ broodje aap’. Renske van Hofslot en Anne Kremer legden op een indrukwekkende manier uit wat het voedselprobleem is, hoe eiwit uit gras gewonnen kan worden en wat de mogelijkheden voor de mens hiervan zijn.

De dames kwamen op dit onderwerp dankzij de moeder van Anne, die van Grassa gehoord had via haar studie in Wageningen. “Als je gekookt en liefst ook nog geplet gras eet en je kauwt er héél lang op, krijg je nog wel wát voedingsstoffen binnen, maar rauw gras verteert gewoon niet. Je poept het onverteerd weer uit en hoogstwaarschijnlijk krijg je er nog maag- en darmklachten van ook. En dat terwijl je niemand hoort klagen over buikpijn na het eten van een bord spinazie!” Maar waar zit het verschil tussen die soorten groen nou in, vroegen zij zich af. Net als Grassa vinden zij het jammer dat er nog niet verder is gekeken naar de mogelijkheden van gras. “Want stel dat de mens hier wel toe in staat zou zijn, in hoeverre kan gras dan een oplossing bieden voor het voedselprobleem?”

Om hier achter te komen gingen de VWO-ers op zoek naar het verschil tussen de verteringsprocessen van koeien en mensen. Maar het bleef niet bij het bestuderen van de al bestaande kennis, ze gingen ook aan de slag in een eigen practicum. De twee probeerden zelf eiwitten te verkrijgen door het gras te bewerken op verschillende manieren. Daarnaast hebben zij de hulp van Grassa ingeschakeld. Ze hebben onze processen onder de loep genomen (ook door middel van de krantenartikelen over grasraffinage) en beoordeeld of het technisch al ver genoeg is om voedsel voor de mens te leveren, maar ook of dat economisch (al) rendabel is. De conclusie? “Aan alle factoren wordt voldaan. De techniek is aanwezig, er is ruim voldoende grondstof beschikbaar en er is een groeiende afzetmarkt te verwachten. Wij denken hierdoor dat gras in de toekomst een bijdrage kan gaan leveren aan het oplossen van de voedselproblematiek.

Bram Koopmans van Grassa vindt het een knap staaltje denkwerk van de scholieren: “Ja, voor een middelbare school werkstuk is dit indrukwekkend.” Toch missen ze nog een paar belangrijke punten. (Dat komt echter ook door de niet erg soepele communicatie vanuit Grassa zelf, moeten we toegeven.) “Het belangrijkste punt is dat ook als er geen food-eiwit voor mensen kan worden gewonnen, er veel meer eiwit per hectare kan worden geproduceerd.” Tenslotte stellen de meiden dat de techniek pas interessant wordt als het een oplossing biedt voor het voedselprobleem. Maar met hoe ver we nu zijn, kunnen we al rendement halen uit het feit dat het voor varkens en kippen geschikt wordt gemaakt. Maar al met al een mooie prestatie van de dames en het verdient dan ook een hoog cijfer, vinden wij!

Lees hier het Profielwerkstuk ‘Broodje gras ≠ broodje aap’